Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Golddrop
Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Budynek stacji PKP w Chotyłowie

Wieś Chotyłów pojawia się w źródłach od XVIII wieku, stanowiła wtedy folwark, część klucza kijowieckiego

           W 1808 kupił ją Antoni Nieprzecki, od około 1823 była własnością Jana Granatowicza, od 1840 Erazma Mańkowskiego, następnie Andrzeja Ruttie, Jana Wernera, Ajzyka Czarnego, Mirosława Burzyńskiego. W 1879 majątek został rozparcelowany. Według innego źródła w 1866 Jan Werner sprzedał folwark Towarzystwu Budowy Drogi Żelaznej Warszawsko-Terespolskiej. Otwarcie rok później kolei warszawsko-terespolskiej, ze stacją w Chotyłowie (tory biegły przez środek folwarku) zadecydowało o jego rozwoju i znaczeniu.

           Dworzec został zbudowany w 1867, uległ uszkodzeniu podczas I wojny światowej. Gruntownie przebudowany w latach 20. XX wieku według projektu architekta Władysława Kwapiszewskiego (dodanie ryzalitu frontowego, zamiana dachu na uskokowy, początkowo pokryty gontem, później blachą), zachował jednak oryginalną bryłę.

           Budynek prezentuje styl dworkowy. Jest murowany, otynkowany, frontem zwrócony na północ, parterowy z mieszkalnym poddaszem. Ma plan prostokąta, z węższymi dobudówkami po bokach.

           Dłuższe elewacje są siedmioosiowe, boczne trójosiowe, rozczłonkowane uproszczonymi pilastrami i zwieńczone uproszczonym belkowaniem. Wydatny ryzalit na osi elewacji frontowej jest wieloboczny, jednoosiowy, mieści przedsionek (na osi wejście do budynku). Okna są duże, zamknięte półkoliście. Dach wysoki, czterospadowy, łamany, z facjatkami w dolnej połaci, kryty blachą; nad przedsionkiem pagodowy.

           Położony na zachód od dworca dom dróżnika także pochodzi z około 1867. Jest murowany z cegły i otynkowany, frontem zwrócony na północ, parterowy. Ma rzut wydłużonego prostokąta, z dłuższymi elewacjami siedmioosiowymi. Naroża budynku są boniowane, otwory okienne prostokątne, w szerokich opaskach. Dach czterospadowy, kryty dachówką.

źródła:

Głos Piszczaca” 2016, nr 1

Gmina Piszczac, opr. E. Koziara, Konstantynów [2008]

Katalog zabytków sztuki w Polsce, T. VIII, woj. lubelskie, z. 2 – powiat Biała Podlaska, Warszawa 2006

 

Dodatkowe informacje